Bedankt voor het fijne moederdagcadeau, Maggie!

Welke mama heeft niet haar wenkbrauwen gefronst en eens diep gezucht toen ze de foto zag van her royal highness princess Kate en haar - toen nog naamloze - dochtertje toen ze amper 10 uur na de geboorte eruit zag alsof ze net 100 jaar had geslapen? OK, je hebt een punt. Iedereen weet dat een serum, een laagje (of 10) make-up, het perfecte kapsel en een designer dress een wereld van verschil maken in vergelijking met een doorsnee pas bevallen moeder die het met veel minder middelen moet doen. Maar wat voor signaal wordt daarmee gegeven?  Nu we EINDELIJK een kleine ommekeer hebben bereikt op het vlak van schoonheidsidealen in magazines en reclameadvertenties én de focus niet enkel meer ligt op perfect gestroomlijnde en gepolijste modellen, krijgen jonge vrouwen dit rolmodel voor hun kiezen. Laat moederschap alsjeblieft geen (schoonheids)wedstrijd zijn, want normale stervelingen zullen nooit winnen.

En alsof er nog niet genoeg druk ligt op de schouders van nieuwbakken mama's die zich zorgen maken over het wel en wee van hun kersverse spruit en de - niet te vermijden - baby blues, moeten de arme schapen zich nu ook nog eens bekommeren om hun eigen welzijn. Onze vriendin Maggie deed er nog een schepje bovenop: 'Wat Kate kan, kunnen ze hier in België ook! Ah ja, als vrouw én huisarts zal ik het wel weten, zeker!' 

De vrouwen krijgen in 2015 dus een fijne moederdagcadeau. De regering beknibbelt op de zorg voor pas bevallen moeders die verplicht zullen worden de materniteit te verlaten op dag 4. Weliswaar als er geen complicaties zijn, maar wie oordeelt daarover en wat is dan een zogeheten complicatie?

Bedankt, Maggie, voor de extra druk op onze schouders! En dat in een samenleving waarin vrouwen nu al perfect moeten zijn, dat is alleen maar vragen om problemen... Want, uiteindelijk kan er wel bespaard worden op de ziekenhuisfactuur, maar wat dan het hogere aantal vrouwen die na 3 maanden niet opnieuw aan de slag kan omdat ze te kampen hebben met een postnatale depressie? Om nog te zwijgen over de extra kosten voor medicatie. Kraamhulp zal geen overbodige luxe zijn!   

Naar mijn mening zijn vrouwen het sterke geslacht, maar dat betekent niet dat ze geen liefde, zorg en aandacht verdienen. Wel integendeel! Het klopt dat een kind op de wereld zetten geen ziekte is, maar het vergt veel. Het doet iets met je, fysisch én mentaal. Vraag het maar eens aan een kersverse mama: niets is nog hetzelfde...Dus, Maggie en vrienden, gun ons alsjeblief voldoende tijd om te herstellen, om het eigen ritme te vinden. Sommigen voelen zich beter thuis na de bevalling, anderen verkiezen de materniteit als ideale plaats om te wennen aan het nieuwe leven. Laat ons toch de keuze...

Minister die al het geld steelt?!

Naar aanleiding van de staking in december had de juffrouw van J. in de kleuterklas wat duiding gegeven over de reden waarom mensen staken. Op kinderniveau, uiteraard!

Mijn zoontje met zijn olifantengeheugen had zijn oren alvast goed gespitst tijdens de uitleg.

Een week later vroeg hij of ik om brood zou gaan. Toen ik antwoordde dat ik mijn centjes niet bij had, reageerde hij doodserieus: "Heeft de minister ze gestolen?" Pardon? "Wat bedoel je, schatje?" "Wel, juf Jo, zegt dat de minister alle centjes heeft gestolen van de mensen en dat ze daarom staken." Ah, bon. "Euh, ja... Inderdaad, schatje." Ik kon mijn lach niet onderdrukken.

Het gebeurt regelmatig dat hij nog iets zegt over centjes en ministers en ik moet er telkens om glimlachen. Deze week maakte mijn glimlach echter plaats voor wat schaamrood...

Nog niet zo lang geleden stapten mijn man en ik in het huwelijksbootje. Een bewuste keuze, zodat de twee zoontjes erbij konden zijn. J. keek al een tijdje uit naar dé grote dag. Hij mocht mee toen we de zaal kozen en het werd een 'kasteelhuwelijk'.

We kozen er ook bewust voor om het huwelijksfeest kleinschalig te houden. Beter voor J., dachten we. Hij kende dus bijna iedereen die aanwezig was, met de nadruk op 'bijna'. Het vriendje van mijn man zijn nicht had hij voordien hooguit twee keer gezien. En nu ben ik dus deze week te weten gekomen dat hij op het trouwfeest plots naar de man in kwestie ging, zijn armen kruiste en zei: "Ben jij de minister?" Mijn zoons gesprekspartner snapte het niet goed en vroeg uitleg. "Ben jij de minister van het kasteel die al de centjes van de mensen steelt?"

Ik heb niet durven vragen wat hij daarna nog uit zijn botten sloeg :-)

Sterk in de stiletto's

Vanaf de eerste seconde dat je als vrouw dat kleine, naakte, verfrommelde hummeltje aangedrukt krijgt tegen je lichaam, vindt er een poolshift plaats. Niet langer jij, maar dat kleine mensje dat net geboren is, wordt het center van de wereld. Of toch minstens de eerste maanden. Punt.

Na een tijdje - bij sommige vrouwen duurt dat wat langer, maar het komt sowieso -  is er nood aan me time. Dat betekende bij mij vooral dat ik opnieuw wat meer ging letten op mijn outfit, schoenen en handtassen. Mijn gemakkelijke schoenen vlogen in de hoek en maakten plaats voor de iets hogere exemplaren. Met mijn 1m63 stond ik altijd al beter met een paar hoge hakken, maar ik ontdekte al snel dat je als mama een extra uitdaging had...

Je moet namelijk sterk in de stiletto's leren staan, want er is een extra wezentje dat jouw support kan gebruiken. Op eender welke plaats, op eender welk tijdstip, no matter what. En laat stiletto's nu niet meteen het stevigste schoeisel zijn! Maar je leert het, met vallen en opstaan. Als 'mama van' mag de hak zelfs wat steviger zijn. Een recente anekdote...

Op maandag 13 april hadden we een afspraak in het ziekenhuis voor J. Hij moest buisjes omdat hij gehoorverlies had ten gevolge van otitis media serosa. De afvoer van het vocht werd dus belemmerd door het dichtzitten van de Buis van Eustachius. Hij was niet in zijn proefstuk toe, want zijn spraakontwikkeling liep daardoor heel wat achterstand op. In 2012 kreeg hij de eerste diabolo's samen met het verwijderen van de neuspoliepen en een BERA-hoortest. Op oudejaarsavond van hetzelfde jaar moest er één buisje vervangen worden. In december 2013 werden zijn amandelen geknipt en kreeg hij links en rechts nieuwe buisjes. Het gebeurde telkens in hetzelfde ziekenhuis, dus ging ik er met een gerust hart naartoe. Ik had één ding over het hoofd gezien. Vooraf had ik niet afgesproken met de arts dat J. geen premedicatie mag krijgen. Waardoor ik tot vervelens toe aan Jan, Piet en Pol (of moet ik zeggen Marieke, An en Sofie - want het blijft toch een vrouwelijke sector) de situatie moest uitleggen.

Toen J. in 2012 de eerste keer onder narcose moest gebracht worden, viel mij al op dat hij extreem heftig op de premedicatie reageerde. In ieder geval niet zoals hij hoorde te reageren. Ik zag de andere kindjes rondom ons rustig worden, ééntje viel er zelfs in slaap en J. werd hyperactief, opgewonden en zelfs agressief. Het was de eerste keer, dus vond ik het op zich 'normaal'. Maar toen hij de tweede keer dezelfde reactie had, maar erger, hysterischer vond ik het welletjes. Na een maand besprak ik het met de NKO-arts en zij bevestigde mijn gevoel. Tijdens dezelfde consultatie kregen we een doorverwijzing  naar de revalidatiecentrum en de belofte dat we bij een eventueel volgende narcose het zouden proberen zonder premedicatie.

Jammer genoeg liet de volgende operatie niet lang op zich wachten en in samenspraak met de behandelende arts werd beslist om geen kalmerend middel te geven. Ondertussen had ik in een boek over autisme gelezen dat het mogelijk is dat de hersenen bepaalde stoffen anders verwerken en dat er anders gereageerd kan worden op medicatie. Sinds zijn geboorte was J. overgevoelig aan allerlei producten, dus het was het proberen waard.

Wonder boven wonder verliep het operatieproces inderdaad beter. Hij was rustig voor de narcose en nadien was hij ondanks de pijnlijke operatie relatief welgezind. 's Anderendaags kreeg hij wel een longontsteking met bijhorende koorts, maar dat had hij anders ook wel gehad. En nu was ik het dus vergeten te bespreken met de NKO-arts. In het weekend dacht ik er plots aan, maar toen kon ik haar uiteraard niet bereiken. Mijn naïeve zelve dacht dat het maandagochtend nog tijd genoeg zou zijn. Niet, dus! Aan 6 verschillende personen heb ik de hele situatie moeten uitleggen. Van naaldje tot draadje, telkens opnieuw. J. heeft grote sprongen gemaakt en als hij een goede dag heeft, dan kan je het als buitenstaander ook vaak niet merken dat hij een autisme spectrumstoornis heeft. Dus breng ik het liefst zo weinig mogelijk mensen op de hoogte. Ik schaam mij er niet voor, maar hij hoort ook alles wat we zeggen en de thuisbegeleidster zegt dat we erop moeten letten dat hij geen stempel krijgt (had hij dat dan al niet?). Ze moeten hem maar aanvaarden zoals hij is.
Plots kwam de verpleegster, die ik als eerste op de hoogte had gebracht van onze beslissing, zeggen dat ze  toch de pre-medicatie moest geven van de anesthesist. Ik heb droogweg geantwoord: "Gaat hij er dan komen bij zitten?" en ze verstond mijn standpunt, dus gaf ze het goedje niet. In de wachtzaal van het operatiekwartier opnieuw hetzelfde verhaal. Ze begrepen het. Eenmaal in de operatiezaal kwam de anesthesist erbij en hij werd op de hoogte gebracht dat er geen kalmeermiddel werd gegeven mét bijhorend verhaal. 'Meneer doktoor' geloofde niet wat hij hoorde en wist dus niet beter dan mij de grond in te boren waar ik bij stond, want wat wist ik als leek nu over premedicatie?! Het is een sedatief, daar kon je volgens hem in geen geval "anders" op reageren.

Ik voelde mijn hoofd rood worden, niet van schaamte... maar uit woede en ik heb gewoon niets meer gezegd. Daar zat ik dan te wachten... Bijtend op mijn lip, met de tranen in mijn ogen. Niet omdat mijn kind in de operatiezaal lag, want ik ben op dat vlak niet zo gevoelig. Maar uit onmacht omdat ik als moeder een knauw had gekregen. Er had iemand durven zeggen dat ik mijn kind niet ken, niet weet wat het beste is voor hem! Ik heb hem 9 maanden gedragen, 4,5 jaar geleden gebaard en daarna elke dag voor hem gezorgd. Dus IK beslis wat hij krijgt én wat niet. Mijn hoge hakken wankelden, maar ik viel niet...  

Het verdoven was trouwens geen enkel probleem. Mijn zoontje was voor de operatie heel erg rustig en meegaand en achteraf heel opgewekt en speels. Ook hij had blijkbaar op zijn lip moeten bijten...

K3 loves you

In 5 minuten tijd beslisten mijn vriendin en ik om naar Plopsaland te gaan met de kindjes. Een uurtje later zaten we op de trein en nog eens 40 minuten later stonden we al aan de ingang. Een last-minute-date, zeg maar. Het zonnetje scheen volop, we hadden alle vier een goed humeur en we lieten even alle stress achter ons. We-time! Al vlug kwamen we tot de ontdekking dat K3 in de namiddag een optreden zou geven aan de kiosk. Super, we hoopten op een laatste glimp van het trio voor ze er de brui aan geven. We hielden nauwlettend de klok in de gaten en een kwartiertje voor de K3'tjes kwamen, hadden we ons plaatsje op het Dorpsplein. So far, so good. J. & M. hadden de tijd van hun leven, maar eenmaal bij het optreden was hun humeur heel wat minder. Het feit dat noch J. noch M. veel konden zien zat er zeker en vast voor iets tussen. Mijn vriendin en ik zorgden ervoor dat ze toch eventjes konden kijken en ik zorgde ook voor wat beeldmateriaal om achteraf te tonen. Maar voor J. was het plots duidelijk te veel. Als mama voelde en zag ik het aan hem. Een milliseconde twijfelde ik of we zouden weggaan, maar dat was blijkbaar niet nodig. J. kroop stilletjes in de buggy van M. en deed de zonnekap over zijn hoofd en bestudeerde grondig het plannetje van Plopsaland. Ik liet hem doen en ondertussen danste ik met M. op de volgende liedjes. Toen het optreden van Karen, Kristel en Josje er een tiental minuten later op zat, zwermde het publiek uit. We wachtten even tot de meeste mensen vertrokken en volgden hun voorbeeld. Enkele minuten later kroop J. letterlijk en figuurlijk uit zijn coconnetje en vroeg aan ons of K3 gedaan was. Niet te geloven! Dat bewijst nog maar eens hoe onvoorstelbaar veerkrachtig en mentaal sterk hij is: als de omgeving niet kan verdwijnen, verdwijnt hij dus maar eventjes uit de omgeving...

K3 loves you, maar de liefde is niet wederzijds... Toch zat J. twee dagen later nog steeds de liedjes te neuriën. Enkel de menigte met hun bijhorende prikkels waren er te veel aan.

Kinderarbeid

Gisteren begon ik spontaan te glimlachen toen ik J. naar het revalidatiecentrum bracht en zei dat hij goed moest werken... Dat komt namelijk zo:

Onze zoon is uiterst behulpzaam, soms een beetje té, maar hij is ook heel plichtbewust en pienter. Hij is graag van alles op de hoogte. Zo zou hij graag eens papa's werk zien, was hij heel geïnteresseerd toen hij mee mocht naar mijn werk en wil hij van iedereen weten welk soort werk ze doen. Iets helpen dragen, boodschappen naar de kelder brengen, de vaatwas uitladen, helpen koken, karweitjes in de tuin, stofzuigen,... Mouwen omhoog en hij begint eraan. Om nog maar te zwijgen van het grovere werk. Over enkele dagen zal J. helemaal in zijn nopjes zijn, want dan wordt onze kapotte veranda afgebroken om er een nieuwe te kunnen plaatsen.

Nu pieker ik er soms over dat die 4-jarige van mij een behoorlijk "zwaar" leven heeft omdat hij zich minstens 4 dagen per week een hele dag hard moet concentreren. Dat moeten we thuis meestal ontgelden. Hij is na schooltijd meestal doodop en slaagt er enkel nog in om voor tv zijn boterham op te eten. Ik weet het, opvoedkundig niet perfect, maar liever dat dan de zoveelste ontploffing. Hoewel dat vaak niet te vermijden is...
Het is niet dat hij niet speelt, zeker in het weekend en tijdens vakanties. Maar hij is vaak bezig met grotemensendingen en hij moet zich ook extra inzetten op school en in de revalidatie. Terwijl de andere kindjes op school in de hoekjes spelen, wordt er hard gewerkt door J. in de revalidatie. Steeds vaker steigert hij als we het woord durven uitspreken. Op dinsdag is het met een beteuterd gezicht, donderdag wordt hij kwaad en op vrijdag zijn er traantjes.

Terug naar mijn glimlach van gisteren... Ik dacht eraan dat ik toch nog eens moest navragen bij de therapeuten wat J. daar allemaal moet doen, want toen we eens op een regenachtige zondag naar huis reden van een namiddag in de binnenspeeltuin, zei hij heel serieus: "Kijk daar, de revalidatie... (korte stilte) Dat is mijn werk!"

Dus nu voerde ik mijn 4-jarige zoon naar zijn werk, over kinderarbeid gesproken ;-)

Als uitsmijter:
Toen een doe-het-zelf-zaak vorige zomer flyers verspreidde met 10% korting stond als eye catcher een kleutertje met werkkledij inclusief helm en een meetlat afgebeeld. Van zodra J. de flyer zag, riep hij: "Kijk mama, ze verkopen daar kindjes die werken!" Handig... 

Na het winkeluitstapje - waarbij zowel J. als M. heel voorbeeldig waren - laat ik hen nog eventjes genieten van de eerste lentezonnestralen terwijl ik de gekochte spulletjes opberg. En zoals dat meestal gaat: Zo lang de kindjes veel lawaai maken, is alles prima. Enkele minuten later is het wel heel stil in de tuin, dus ik steek mijn hoofd om de hoek zodat ik door het raam in de tuin kan kijken. Verdacht, noch J. noch M. te zien. Onze tuin is niet extreem groot, dus ik kan heus wel het einde zien, maar ze zijn er niet. Vlug even poolshoogte nemen. Al snel blijkt J. in het werkhok van papa aan de deur te staan. Snel, maar onopvallend, kijk ik rond of ook de kleinste rakker daar rondhangt. Ze zijn sowieso op verboden terrein, dus J. voelt de bui al hangen. Hij zegt wijzend naar de straat achter onze tuin dat M. is weggelopen omdat hij naar de haan wou kijken. Ik spring letterlijk uit mijn vel, want die ukkepuk kan met moeite aan de sleutel, laat staan dat hij die ook nog eens omdraait én erbij vertelt dat hij naar de haan wil! Onze tweejarige zoon zegt weliswaar na het plaatsen van de diabolo's wel kleine zinnetjes en zijn woordenschat is de laatste maand fel uitgebreid, maar ik ben zeker dat 'haan' nog niet in zijn woordenboek staat. Rood van woede en wit van angst (ik denk dat mijn wangen rood kleurden en de rest van mijn gezicht wit :P) trek ik de deur open en zie M. onmiddellijk. Wat een opluchting, hij staat gelukkig net achter het werkhok verwonderd te kijken naar mij en zijn broertje. Einde speeltijd en net een hartaanval vermeden.

O, wat was ik kwaad op onze oudste. Hij heeft nog de volle laag gekregen, maar ik besefte dat J. straffen door hem een kwartier vroeger naar bed te brengen en zijn verhaaltje af te nemen weinig effect zou hebben. Dus heb ik heel rustig uitgelegd dat het wel heel gevaarlijk was dat hij broertje liet weglopen omdat M. de weg niet kent naar ons huisje, zijn naam niet kan zeggen en dat hij kan doodgereden worden door auto's of fietsers die passeren aan ons huis. J. begreep de boodschap, want hij beloofde mij oprecht om zoiets nooit meer te doen. Laat ons hopen!

Thinking out of the box...

"Mama, waar zitten mijn botten?" Als West-Vlaamse in hart en nieren dacht ik meteen dat J. vroeg naar zijn laarsjes. De Mega Toby-laarsjes stonden die ochtend onder de eettafel. Aan de kant, maar toch duidelijk in het zicht zodat papa ze niet zou vergeten mee te nemen naar oma als hij de kindjes bracht. Het verwonderde mij dus dat J. ze nog niet had zien staan: "Onder de tafel, schatje". "Maar mama, waar zitten mijn botten?" "J, ze staan onder de tafel." (korte stilte) "Maar waar ZIJN mijn BOTTEN?" Ik antwoordde al lichtjes geïrriteerd: "In die groene plastic zak onder de eettafel. Ben je doof?" Plotseling hoor ik J. stilletjes huilen: "Maar neen, mijn botten zitten in mijn lichaam. Ze vormen mijn skelet..."

Sometimes the smallest things take up the most room in your heart

Laat mij beginnen met de woorden van J.: "Het lukte, mama, het lukte!" Hij kijkt af en toe een beetje te veel, te lang, te frequent naar NickJr, maar deze keer had hij alle reden om in Dora-stijl zijn nieuwste kunstje aan te kondigen. Ik keek op en zag J. glimlachen van oor tot oor en tegelijkertijd verwonderd kijken naar zijn benen. Toen besefte ik dat hetgeen waarop we al een kleine twee jaar wachtten eindelijk gebeurd was: J. kan trappen op een driewieler! Ongelooflijk, de overbezorgde mama in mij vreesde al dat zoonlief voor de rest van zijn dagen Fred Flintstone-gewijs van punt A naar punt B zou gaan en nu slaagde hij erin om zomaar eventjes in 5 seconden 10 meter te fietsen op zijn oude driewielertje! Uiteraard moesten we dit moment uitgebreid delen met oma en opa. Ik zag opa zelfs een traantje wegpinken. Volgens mij koestert hij nog nog steeds hoop dat er een wielrenner is in de familie die zijn kinderdroom kan waarmaken en nu slaagde zijn oudste kleinzoon na veel bloed, zweet en tranen erin om die trappers volledig rond te krijgen. Rond en rond, telkens opnieuw!! Zo hebben we, maar vooral J., opnieuw een hindernis overwonnen.

De dag dat alle onschuld stierf

Mensen vragen mij wel eens waarom ik niet langer in de journalistiek werk. Op een dag zoals vandaag zou ik te beschaamd zijn om te vertellen dat ik journaliste ben...

Na "Grapjes Dag" volgt "Wereld Autisme Dag"

"Autisme is niet te genezen. Onbegrip gelukkig wel." (Birsen Basar)