Sometimes the smallest things take up the most room in your heart

Laat mij beginnen met de woorden van J.: "Het lukte, mama, het lukte!" Hij kijkt af en toe een beetje te veel, te lang, te frequent naar NickJr, maar deze keer had hij alle reden om in Dora-stijl zijn nieuwste kunstje aan te kondigen. Ik keek op en zag J. glimlachen van oor tot oor en tegelijkertijd verwonderd kijken naar zijn benen. Toen besefte ik dat hetgeen waarop we al een kleine twee jaar wachtten eindelijk gebeurd was: J. kan trappen op een driewieler! Ongelooflijk, de overbezorgde mama in mij vreesde al dat zoonlief voor de rest van zijn dagen Fred Flintstone-gewijs van punt A naar punt B zou gaan en nu slaagde hij erin om zomaar eventjes in 5 seconden 10 meter te fietsen op zijn oude driewielertje! Uiteraard moesten we dit moment uitgebreid delen met oma en opa. Ik zag opa zelfs een traantje wegpinken. Volgens mij koestert hij nog nog steeds hoop dat er een wielrenner is in de familie die zijn kinderdroom kan waarmaken en nu slaagde zijn oudste kleinzoon na veel bloed, zweet en tranen erin om die trappers volledig rond te krijgen. Rond en rond, telkens opnieuw!! Zo hebben we, maar vooral J., opnieuw een hindernis overwonnen.