K3 loves you

In 5 minuten tijd beslisten mijn vriendin en ik om naar Plopsaland te gaan met de kindjes. Een uurtje later zaten we op de trein en nog eens 40 minuten later stonden we al aan de ingang. Een last-minute-date, zeg maar. Het zonnetje scheen volop, we hadden alle vier een goed humeur en we lieten even alle stress achter ons. We-time! Al vlug kwamen we tot de ontdekking dat K3 in de namiddag een optreden zou geven aan de kiosk. Super, we hoopten op een laatste glimp van het trio voor ze er de brui aan geven. We hielden nauwlettend de klok in de gaten en een kwartiertje voor de K3'tjes kwamen, hadden we ons plaatsje op het Dorpsplein. So far, so good. J. & M. hadden de tijd van hun leven, maar eenmaal bij het optreden was hun humeur heel wat minder. Het feit dat noch J. noch M. veel konden zien zat er zeker en vast voor iets tussen. Mijn vriendin en ik zorgden ervoor dat ze toch eventjes konden kijken en ik zorgde ook voor wat beeldmateriaal om achteraf te tonen. Maar voor J. was het plots duidelijk te veel. Als mama voelde en zag ik het aan hem. Een milliseconde twijfelde ik of we zouden weggaan, maar dat was blijkbaar niet nodig. J. kroop stilletjes in de buggy van M. en deed de zonnekap over zijn hoofd en bestudeerde grondig het plannetje van Plopsaland. Ik liet hem doen en ondertussen danste ik met M. op de volgende liedjes. Toen het optreden van Karen, Kristel en Josje er een tiental minuten later op zat, zwermde het publiek uit. We wachtten even tot de meeste mensen vertrokken en volgden hun voorbeeld. Enkele minuten later kroop J. letterlijk en figuurlijk uit zijn coconnetje en vroeg aan ons of K3 gedaan was. Niet te geloven! Dat bewijst nog maar eens hoe onvoorstelbaar veerkrachtig en mentaal sterk hij is: als de omgeving niet kan verdwijnen, verdwijnt hij dus maar eventjes uit de omgeving...

K3 loves you, maar de liefde is niet wederzijds... Toch zat J. twee dagen later nog steeds de liedjes te neuriën. Enkel de menigte met hun bijhorende prikkels waren er te veel aan.