Naar aanleiding van de staking in december had de juffrouw van J. in de kleuterklas wat duiding gegeven over de reden waarom mensen staken. Op kinderniveau, uiteraard!
Mijn zoontje met zijn olifantengeheugen had zijn oren alvast goed gespitst tijdens de uitleg.
Een week later vroeg hij of ik om brood zou gaan. Toen ik antwoordde dat ik mijn centjes niet bij had, reageerde hij doodserieus: "Heeft de minister ze gestolen?" Pardon? "Wat bedoel je, schatje?" "Wel, juf Jo, zegt dat de minister alle centjes heeft gestolen van de mensen en dat ze daarom staken." Ah, bon. "Euh, ja... Inderdaad, schatje." Ik kon mijn lach niet onderdrukken.
Het gebeurt regelmatig dat hij nog iets zegt over centjes en ministers en ik moet er telkens om glimlachen. Deze week maakte mijn glimlach echter plaats voor wat schaamrood...
Nog niet zo lang geleden stapten mijn man en ik in het huwelijksbootje. Een bewuste keuze, zodat de twee zoontjes erbij konden zijn. J. keek al een tijdje uit naar dé grote dag. Hij mocht mee toen we de zaal kozen en het werd een 'kasteelhuwelijk'.
We kozen er ook bewust voor om het huwelijksfeest kleinschalig te houden. Beter voor J., dachten we. Hij kende dus bijna iedereen die aanwezig was, met de nadruk op 'bijna'. Het vriendje van mijn man zijn nicht had hij voordien hooguit twee keer gezien. En nu ben ik dus deze week te weten gekomen dat hij op het trouwfeest plots naar de man in kwestie ging, zijn armen kruiste en zei: "Ben jij de minister?" Mijn zoons gesprekspartner snapte het niet goed en vroeg uitleg. "Ben jij de minister van het kasteel die al de centjes van de mensen steelt?"
Ik heb niet durven vragen wat hij daarna nog uit zijn botten sloeg :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten