Un rêve d'espoir

Na het winkeluitstapje - waarbij zowel J. als M. heel voorbeeldig waren - laat ik hen nog eventjes genieten van de eerste lentezonnestralen terwijl ik de gekochte spulletjes opberg. En zoals dat meestal gaat: Zo lang de kindjes veel lawaai maken, is alles prima. Enkele minuten later is het wel heel stil in de tuin, dus ik steek mijn hoofd om de hoek zodat ik door het raam in de tuin kan kijken. Verdacht, noch J. noch M. te zien. Onze tuin is niet extreem groot, dus ik kan heus wel het einde zien, maar ze zijn er niet. Vlug even poolshoogte nemen. Al snel blijkt J. in het werkhok van papa aan de deur te staan. Snel, maar onopvallend, kijk ik rond of ook de kleinste rakker daar rondhangt. Ze zijn sowieso op verboden terrein, dus J. voelt de bui al hangen. Hij zegt wijzend naar de straat achter onze tuin dat M. is weggelopen omdat hij naar de haan wou kijken. Ik spring letterlijk uit mijn vel, want die ukkepuk kan met moeite aan de sleutel, laat staan dat hij die ook nog eens omdraait én erbij vertelt dat hij naar de haan wil! Onze tweejarige zoon zegt weliswaar na het plaatsen van de diabolo's wel kleine zinnetjes en zijn woordenschat is de laatste maand fel uitgebreid, maar ik ben zeker dat 'haan' nog niet in zijn woordenboek staat. Rood van woede en wit van angst (ik denk dat mijn wangen rood kleurden en de rest van mijn gezicht wit :P) trek ik de deur open en zie M. onmiddellijk. Wat een opluchting, hij staat gelukkig net achter het werkhok verwonderd te kijken naar mij en zijn broertje. Einde speeltijd en net een hartaanval vermeden.

O, wat was ik kwaad op onze oudste. Hij heeft nog de volle laag gekregen, maar ik besefte dat J. straffen door hem een kwartier vroeger naar bed te brengen en zijn verhaaltje af te nemen weinig effect zou hebben. Dus heb ik heel rustig uitgelegd dat het wel heel gevaarlijk was dat hij broertje liet weglopen omdat M. de weg niet kent naar ons huisje, zijn naam niet kan zeggen en dat hij kan doodgereden worden door auto's of fietsers die passeren aan ons huis. J. begreep de boodschap, want hij beloofde mij oprecht om zoiets nooit meer te doen. Laat ons hopen!