Sterk in de stiletto's

Vanaf de eerste seconde dat je als vrouw dat kleine, naakte, verfrommelde hummeltje aangedrukt krijgt tegen je lichaam, vindt er een poolshift plaats. Niet langer jij, maar dat kleine mensje dat net geboren is, wordt het center van de wereld. Of toch minstens de eerste maanden. Punt.

Na een tijdje - bij sommige vrouwen duurt dat wat langer, maar het komt sowieso -  is er nood aan me time. Dat betekende bij mij vooral dat ik opnieuw wat meer ging letten op mijn outfit, schoenen en handtassen. Mijn gemakkelijke schoenen vlogen in de hoek en maakten plaats voor de iets hogere exemplaren. Met mijn 1m63 stond ik altijd al beter met een paar hoge hakken, maar ik ontdekte al snel dat je als mama een extra uitdaging had...

Je moet namelijk sterk in de stiletto's leren staan, want er is een extra wezentje dat jouw support kan gebruiken. Op eender welke plaats, op eender welk tijdstip, no matter what. En laat stiletto's nu niet meteen het stevigste schoeisel zijn! Maar je leert het, met vallen en opstaan. Als 'mama van' mag de hak zelfs wat steviger zijn. Een recente anekdote...

Op maandag 13 april hadden we een afspraak in het ziekenhuis voor J. Hij moest buisjes omdat hij gehoorverlies had ten gevolge van otitis media serosa. De afvoer van het vocht werd dus belemmerd door het dichtzitten van de Buis van Eustachius. Hij was niet in zijn proefstuk toe, want zijn spraakontwikkeling liep daardoor heel wat achterstand op. In 2012 kreeg hij de eerste diabolo's samen met het verwijderen van de neuspoliepen en een BERA-hoortest. Op oudejaarsavond van hetzelfde jaar moest er één buisje vervangen worden. In december 2013 werden zijn amandelen geknipt en kreeg hij links en rechts nieuwe buisjes. Het gebeurde telkens in hetzelfde ziekenhuis, dus ging ik er met een gerust hart naartoe. Ik had één ding over het hoofd gezien. Vooraf had ik niet afgesproken met de arts dat J. geen premedicatie mag krijgen. Waardoor ik tot vervelens toe aan Jan, Piet en Pol (of moet ik zeggen Marieke, An en Sofie - want het blijft toch een vrouwelijke sector) de situatie moest uitleggen.

Toen J. in 2012 de eerste keer onder narcose moest gebracht worden, viel mij al op dat hij extreem heftig op de premedicatie reageerde. In ieder geval niet zoals hij hoorde te reageren. Ik zag de andere kindjes rondom ons rustig worden, ééntje viel er zelfs in slaap en J. werd hyperactief, opgewonden en zelfs agressief. Het was de eerste keer, dus vond ik het op zich 'normaal'. Maar toen hij de tweede keer dezelfde reactie had, maar erger, hysterischer vond ik het welletjes. Na een maand besprak ik het met de NKO-arts en zij bevestigde mijn gevoel. Tijdens dezelfde consultatie kregen we een doorverwijzing  naar de revalidatiecentrum en de belofte dat we bij een eventueel volgende narcose het zouden proberen zonder premedicatie.

Jammer genoeg liet de volgende operatie niet lang op zich wachten en in samenspraak met de behandelende arts werd beslist om geen kalmerend middel te geven. Ondertussen had ik in een boek over autisme gelezen dat het mogelijk is dat de hersenen bepaalde stoffen anders verwerken en dat er anders gereageerd kan worden op medicatie. Sinds zijn geboorte was J. overgevoelig aan allerlei producten, dus het was het proberen waard.

Wonder boven wonder verliep het operatieproces inderdaad beter. Hij was rustig voor de narcose en nadien was hij ondanks de pijnlijke operatie relatief welgezind. 's Anderendaags kreeg hij wel een longontsteking met bijhorende koorts, maar dat had hij anders ook wel gehad. En nu was ik het dus vergeten te bespreken met de NKO-arts. In het weekend dacht ik er plots aan, maar toen kon ik haar uiteraard niet bereiken. Mijn naïeve zelve dacht dat het maandagochtend nog tijd genoeg zou zijn. Niet, dus! Aan 6 verschillende personen heb ik de hele situatie moeten uitleggen. Van naaldje tot draadje, telkens opnieuw. J. heeft grote sprongen gemaakt en als hij een goede dag heeft, dan kan je het als buitenstaander ook vaak niet merken dat hij een autisme spectrumstoornis heeft. Dus breng ik het liefst zo weinig mogelijk mensen op de hoogte. Ik schaam mij er niet voor, maar hij hoort ook alles wat we zeggen en de thuisbegeleidster zegt dat we erop moeten letten dat hij geen stempel krijgt (had hij dat dan al niet?). Ze moeten hem maar aanvaarden zoals hij is.
Plots kwam de verpleegster, die ik als eerste op de hoogte had gebracht van onze beslissing, zeggen dat ze  toch de pre-medicatie moest geven van de anesthesist. Ik heb droogweg geantwoord: "Gaat hij er dan komen bij zitten?" en ze verstond mijn standpunt, dus gaf ze het goedje niet. In de wachtzaal van het operatiekwartier opnieuw hetzelfde verhaal. Ze begrepen het. Eenmaal in de operatiezaal kwam de anesthesist erbij en hij werd op de hoogte gebracht dat er geen kalmeermiddel werd gegeven mét bijhorend verhaal. 'Meneer doktoor' geloofde niet wat hij hoorde en wist dus niet beter dan mij de grond in te boren waar ik bij stond, want wat wist ik als leek nu over premedicatie?! Het is een sedatief, daar kon je volgens hem in geen geval "anders" op reageren.

Ik voelde mijn hoofd rood worden, niet van schaamte... maar uit woede en ik heb gewoon niets meer gezegd. Daar zat ik dan te wachten... Bijtend op mijn lip, met de tranen in mijn ogen. Niet omdat mijn kind in de operatiezaal lag, want ik ben op dat vlak niet zo gevoelig. Maar uit onmacht omdat ik als moeder een knauw had gekregen. Er had iemand durven zeggen dat ik mijn kind niet ken, niet weet wat het beste is voor hem! Ik heb hem 9 maanden gedragen, 4,5 jaar geleden gebaard en daarna elke dag voor hem gezorgd. Dus IK beslis wat hij krijgt én wat niet. Mijn hoge hakken wankelden, maar ik viel niet...  

Het verdoven was trouwens geen enkel probleem. Mijn zoontje was voor de operatie heel erg rustig en meegaand en achteraf heel opgewekt en speels. Ook hij had blijkbaar op zijn lip moeten bijten...